In het krachtvoeder dat koeien op Belgische boerderijen krijgen, wordt standaard 14% organisch-biologische reststromen ingemengd. Het Belgische Landbouwonderzoeksinstituut Ilvo onderzocht hoe de milieulast daalt door primaire stromen in de veevoederproductie te vervangen door reststromen.
In dit onderzoek vergeleek Ilvo een Belgisch referentierantsoen voor melkvee met een referentierantsoen zoals dat typisch voorkomt in Centraal- en Oost-Europa en de Balkan: nutritioneel evenwaardig maar laag in reststromen (2-3% tegenover 14% in België).
Sojaschroot
Beschouw je sojaschroot als organisch-biologische reststroom, dan is het Belgische rantsoen (18%) nog rijker aan resttromen dan het Europese (7-8%). Maar omdat niet iedereen sojaproducten zo ziet, is er een dubbele berekening gemaakt met soja als nevenstroom en als primaire stroom.
Resultaten
De koolstofvoetafdruk van de voeders wordt uitgedrukt in CO2-equivalenten per ton voeder. Voor rantsoenen die maximaal of submaximaal zijn ingevuld met organisch-biologische reststromen, liggen de waardes dicht bij elkaar: 167 kgCO2-eq/ton (Belgisch melkveerantsoen) versus 169 kg CO2-eq/ton (Europees melkveerantsoen).
Landconversie
Reken je de impact van landconversie mee, dan wordt het verschil groter, met 53 kg CO2-eq/ton voer in het voordeel van de Belgische rantsoensamenstelling. Rantsoenen met minder reststromen hebben volgens dit onderzoek een CO2-voetafdruk die circa 16% hoger ligt per ton voeder, inclusief gewijzigd landgebruik.
Reststromen
Druk je de koolstofvoetafdruk uit per liter geproduceerde melk (g CO2 eq/l standaardmelk), dan is er een lichte daling (<10%) te zien. Als je het landgebruik niet meetelt, is de CO2-voetafdruk per liter standaardmelk lichtjes hoger bij maximaal gebruik van organisch-biologische reststromen.
Meer informatie: Duurzaamheidsrapport zuivel 2018


