In veel Afrikaanse landen is er een groot tekort aan dierlijk eiwit onder andere voor vee- en visvoer. Ook is er behoefte aan het efficiënt omgaan met eiwitbronnen. De industriële visverwerking of kleinschalige visserij leidt in veel landen tot reststromen of liever bijproducten. Deze bijproducten zijn prima te benutten als dierlijke eiwitbron. Wellicht biedt een conserveringsmethode als vissilage mogelijkheden.
Onderzoeksproject
In veel landen vinden al legio stromen hun weg direct of indirect naar de consument. In landen met een lage visconsumptie is dit echter nog niet overal het geval. Een groot driejarig onderzoeksproject, met Imares Wageningen UR als onderzoekspenvoerder, gaat op zoek naar de antwoorden.
Vissilage
Wellicht biedt een conserveringsmethode als vissilage (gestabiliseerd door zuurtoevoeging) mogelijkheden. De al langer bestaande manier om visresten te conserveren kan nieuw leven worden ingeblazen. Een driejarig project is gericht op de ontwikkeling en verbetering van deze technologie. Door het vissilageproces te verbeteren en het gebruik van de zuren te optimaliseren kan vis, ongekoeld tot wel zes maanden houdbaar blijven. In dit traject zal een vissilageproductie in Oost-Afrika (Somalië) opgezet worden om de waardevolle reststromen uit een tonijnverwerkingsfabriek te benutten als vissilage. Tevens zal de toepasbaarheid van het vissilage in dierlijke voeders worden getoetst als voer voor de aquacultuur en als (pluim)veevoer (in Kenya en Ethiopië). Met deze sillagetechniek wordt een onderbenutte reststroom in geringe volumes, tegen lage kosten met minder energieverbruik haalbaar. Deze pilot moet de praktische haalbaarheid uitwijzen. De kansen voor toepassingen onder Nederlandse omstandigheden worden onderzocht in aparte nationaal georiënteerde projecten.
